Al in 1822, toen Joseph Nicephore Niepce er als eerste in slaagde een duurzaam fotografisch beeld te maken, werd de vraag gesteld: Is fotografie wel kunst? Kunstig was het in ieder geval: een opname van zijn achtertuin met een belichtingstijd van 8 uur (!). Stellen we die vraag nu nog steeds? Voor mij persoonlijk is fotografie wel degelijk een kunstuiting in de zin dat het uiteindelijke beeld de verbeelding aanspreekt: het is het beeld dat een emotie oproept bij de beschouwer. In die zin is er geen verschil: of je nu een kwast met verf en doek gebruikt om dit te bereiken, of een camera met film en papier. De essentie van de kunstvorm fotografie is voor mij vastleggen van het unieke en onvervangbare van het object op die bepaalde plaats, dat moment en met die intentie gemaakt.? “Het Beslissende Moment”, een term geïntroduceerd door Henry Cartier-Bresson . In zijn foto’s is het moment van opname inderdaad bepalend; het beeld zou heel anders van inhoud zijn geweest als de foto ook maar een fractie van een seconde eerder of later was genomen.
In mijn dagelijkse praktijk loopt het ambachtelijke en het kunstzinnige door elkaar heen: Je kunt niet van iedere foto die ik maak zeggen dat het kunst is. Veel foto’s in de dagelijkse praktijk zijn gemaakt in opdracht en dienen een bepaald doel, meestal een commercieel doel en de beelden zijn dan ook vaak gericht op directe informatieoverdracht, zonder dat daar primair een kunstzinnig aspect gevraagd wordt. Nochtans probeer ik juist ook in die dagelijkse praktijk de foto’s een bepaalde inhoud mee te geven, die niet helder te omschrijven is, maar die ook mijn dagelijkse foto’s iets kunstzinnigs geven (zoals beoordeeld door mijn klanten).
Mijn eigen stijl en visie op fotografie zit ook vaak in die foto’s. Vanzelfsprekend kun je je eigen visie en stijl natuurlijk het beste kwijt in je vrije fotografie; dat is de fotografie die niet in opdracht gemaakt wordt, die enkel ten doel heeft datgene uit te beelden dat in mijn hart, ziel en hoofd zit. Wat is nu die eigen stijl en visie? In mijn vrije fotografie wil ik de relatie die ik voel tot mijn onderwerp in beeld brengen; tijdens het fotograferen voel ik een diepe betrokkenheid bij mijn onderwerp, meestal een landschap. Ik ervaar heel sterk mijn eigen nietigheid in de grootsheid van de omgeving, de wereld. Ik zie de schoonheid in het grote geheel maar ook in de kleine details en niet alleen tijdens het fotograferen, dat is een blijvende “kijkervaring”. De manier waarop het zonlicht langs een boom streelt, een schaduw oneindig lang wordt door de laagstaande zon, licht en donker om voorrang schreeuwen, de kleuren bijna vervagen in de schemering of in het ochtendgloren, Ik zoek door het beeld naar de stilte in mijzelf en probeer die stilte te reflecteren. Tijdens het fotograferen voel en zie ik niets anders dan dat onderwerp; alle aandacht en energie is gericht op het maken van dat ene beeld; alleen de beweging van de zon van oost naar west duidt op het verlopen van tijd; geluid van de omgeving lijkt helemaal afwezig totdat de opname gemaakt is en het moment voorbij. De energie en inspiratie die ik tijdens het fotograferen van landschappen opdoe, vertaalt zich ook prima in mijn dagelijkse werk. Het vrije werk lijkt op deze manier meer een middel dan een doel, maar op termijn zal het doel middel worden en het middel doel.
Social Media